Vervolg bezoek Oma & tante Annie...laatste deel!

Vervolg Mama en Tante Annie op bezoek:

LAATSTE DEEL: Dagje Whistler en afscheid!

 

~AUB klik op de foto's om een grotere versie ervan te zien!

Een zichtpunt langs de Sea to Sky Highway tussen Vancouver en Whistler

Eerst en vooral dank jullie wel om even op mijn blog te komen kijken! Ook bedankt voor diegene die hier door de tijd leuke "comments" op mijn berichtjes en daar de tijd voor nemen. Ik vind het altijd leuk om reacties te lezen!

Zo, we gaan weer eventjes verder met mijn verslag en dit zal het laatste deel zijn in verband met de trip van mijn mama en tante. Het is bijna Kerstmis en ik moet nog bij bloggen over de maand november...dus ik zal er wat vaart achter proberen te zetten! Oke, hier gaan we dan: toen we die donderdag opstonden was het vrij mooi weer en scheen het zonnetje. Dus we gingen de rit naar Whistler doen. Deze rit is zo'n 150km van ons thuis en je doet er zo'n anderhalf uur tot 2 uur over om tot in Whistler te geraken. We vertrokken bij ons thuis rond 9u30 's morgens. De rit gaan van Vancouver langs de Highway 99 (snelweg 99), maar deze heet ook de Sea to Sky Highway...de zee tot lucht snelweg als we het letterlijk vertalen. Wat daar mee bedoelt wordt is dat je bijna letter van aan het water de bergen inrijdt. In Vancouver begin je langs de inham van de Strait of Georgia (een inham van de Stille Oceaan) op te rijden met zichten op het water, een paar eilanden en bergen in de verte. De inham gaat tot en met Squamish waar je dan volledig de bergen inrijdt. Die morgen was het echt prachtig weer hiervoor, wat wolken en de vroege ochtend zon op de bergen die net een laagje verse sneeuw gekregen hebben. We hoorden regelmatig "oooh" en "aaaah" op de achterbank in de auto van mama en tante Annie. Mama had deze rit al eens gedaan met ons toen ze de eerste keer met papa hier geweest is in 2001. Tante Annie had dit nog niet gezien, toen zij hier was met haar man en mijn mama in 2007 hadden we wel willen gaan maar het was er toen niet meer van gekomen. Dus fijn voor haar om dit ook eens mee te maken. Voor ons is het ook alweer wat jaartjes geleden dat we de rit deden en sinds de Olympische Winterspelen hier plaats vonden in 2010 is de weg ook een stuk verbeterd. We hebben er van genoten, want die rit alleen al is de moeite!

We waren tegen 11u 's morgens in Whistler Creekside wat deel uit maakt van Whistler. Het ligt net buiten Whistler Village zelf, maar hier was het ook heel mooi en we waren hier gestopt omdat wij bij "Boston Pizza" wilden gaan lunchen en die bevond zich in Whistler Creekside. We parkeerden bij de Boston Pizza en wandelden zo wat rond in de Whistler Creekside. Er was daar een hele leuke mini speeltuin voor Ava en daar wou ze natuurlijk op gaan spelen. Daarna zijn we eventjes gaan rondwandelen in de omgeving wat heel mooi was zo met die verse sneeuw op de bergen. Nog eventjes spelen voor Ava, zodat ze goed honger zou hebben en daarna gingen we richting Boston Pizza voor lunch. Mmmmmm...dat was heeeel lekker en heeeel gezellig. We hebben hier heerlijk genoten en onze tijd genomen! Daarna reden we verder naar Whistler Village waar we dichtbij parkeerden. We gingen eerst naar de Olympic Plaza en daar kwamen we weer een leuke speeltuin tegen voor kinderen. Ava leefde zich hier uit tot en met en wij keken wat rond want de Olympische Ringen stonden daar nog en ook nog wat andere dingen van de Olympische Winterspelen van 2010. Nadat Ava zich goed heeft kunnen uitleven gingen we lekker wandelen door Whistler Village, we slenterden door de souvenier winkeltjes, hebben een lekkere Starbucks koffie gedronken op een verwarmd terrasje en zo kwam ons dagje stilletjes tot een einde. Rond 16u zijn we dan richting de wagen gewandeld en reden we terug naar huis. Het was ook weer mooi om die kant uit te rijden, maar nu was het wat meer bewolkt en tegen dat we thuis kwamen begon het alweer wat te druppelen. Dus wij hadden een heerlijk dagje gehad met wat zon en geen regen! We hebben allemaal goed geslapen na zo'n dagje frisse lucht!



Foto's van ons bezoekje Whislter Village

Vrijdag was alweer de laatste volle dag die we hadden, dus we hadden niet veel meer op het programma staan. In de voormiddag hadden we rustig nog eens alle foto's bekeken en op die wat mama en tante Annie afgeprint wilden hebben zette ik op een memory stick zodat we die later die dag konden binnen brengen bij Costco. Daar hebben ze de 1 uur service, dus de foto's zouden dan op een uurtje klaar zijn. 's Middags hadden we met mijn beste vriendin Julie afgesproken voor lunch bij "White Spot". Het was zo fijn om haar weer te zien, want dat was ook alweer 2 weken geleden. Julie kon het goed vinden met mijn mama en tante Annie en dat zorgde voor een heel gezellige lunch. We namen onze tijd en kletsen er lekker op los. Ava gedroeg zich ook heel voorbeeldig en dat is wel fijn dan, he. Meestal is ze wel goed op restaurant, vooral als het een kind vriendelijk restaurant is want ze kreeg een doosje met 4 wasco krijtjes en een boekje om in te kleuren. Dat wordt hier aan alle kindjes gegeven en dat mogen ze dan ook mee naar huis nemen. We hebben na het lunchen nog eventjes in de shopping rondgewandeld en daarna namen we afscheid van Julie! De rest van de namiddag hebben we het rustig aan gedaan totdat Michael thuis kwam. Nadat Michael thuis was zijn we naar "Costco" geweest, dit is een soort winkel zoals de Makro waar je vele dingen in het groot moet kopen, maar de prijzen zijn wel de moeite. Mama was te moe en ze bleef thuis want we gingen niet lang blijven. Tante Annie ging wel mee met ons.

We hadden eerst de foto's binnen gebracht bij Costco en zouden maar een 40 minuutjes moeten wachten in plaats van een uur want het was niet druk. We hebben wat rondgekeken terwijl we aan het wachten waren en zo'n 20 minuten voordat we zouden vertrekken hebben we een grote pizza besteld om mee naar huis te nemen voor vanavond. Eens terug thuis hebben we heerlijk pizza gegeten...mmmmmmm. De rest van de avond hebben we het rustig aan gedaan en nog genoten van elkaars gezelschap want het was de laatste avond! Wow, wat zijn die paar weken snel voorbij gegaan! Zaterdag morgen zijn Michael zijn ouders nog even langs gekomen om afscheid te nemen en mama en tante Annie hebben hun laatste spulletjes nog ingepakt. Tegen de middag was het tijd om richting de luchthaven te vertrekken. Hun vlucht was om 16u, dus we hebben daar ook nog wat lunch gegeten met z'n allen. Tegen 14u30 zijn mama en tante Annie dan richting de douane gegaan en hier moesten we dan afscheid nemen. Het was toch even moeilijk en we hebben toch een paar traantjes gelaten. Oma was vooral verdrietig omdat ze afscheid moest nemen van haar kleindochtertje! Ik was blij dat mama niet alleen was voor de reis naar huis en dat ze steun zou hebben aan tante Annie!!! Ik ben nog steeds erg dankbaar dat tante Annie mee is gekomen, want anders was mama nooit hier geweest! Het heeft echt een paar dagen geduurd voordat ik weer in mijn normale routine was. Ava vroeg elke dag naar Oma en tante Annie...ze heeft het nog steeds over hen tot op heden!

Zo en dat was het einde van het verslag van mijn mama en tante Annie op bezoek in Canada. Ik ga zo snel mogelijk weer een nieuw blogje schrijven over onze avonturen van november en hopelijk ook nog eentje van december en Kerst wat er bijna aankomt!




Foto's van de lunch met Julie en op de luchthaven

Nog even geduld voor mijn volgende post!

Foto's zijn Copyright by Ann Badjura tenzij anders aangegeven!

Je kan me contacteren via email als je geinteresseerd ben om foto's van mij te gebruiken of te kopen.  DANK BIJ VOORBAAT!

 

First snowfall in the mountains nearby

Since most people that visit my blog are Belgian or Dutch I have decided to continue my blog in Dutch only for now. If anybody has any questions regarding this, please feel free to CONTACT ME!
All images are Copyright by Ann Badjura unless otherwise stated, please contact me first if you wish to use any of my photos or if you wish to purchase any of my photos! Thanks in advance!


Sinds de meeste mensen die mijn blog bezoeken Belgisch of Nederlands zijn heb ik besloten om enkel in het Nederlands verder te gaan met dit blog. Als iemand hier vragen over heeft, dan mag je me altijd CONTACTEREN! Ik ben dit blog vooral begonnen zodat mijn familie en vrienden in Belgie (van waar ik afkomstig ben) mijn leventje in Vancouver, Canada een beetje kunnen volgen. Deze blog is ook open voor iedereen die geinteresseerd is natuurlijk. Ik ben naar Canada verhuisd in april 2000 om bij mijn Canadese vriend te gaan wonen waar ik ondertussen ook mee getrouwd ben. Als er enige vragen zijn of commentaar is, laat dan een berichtje na in mijn GASTENBOEK of E-MAIL ME!
Alle foto's zijn Copyright by Ann Badjura tenzij anders vermeld, aub contacteer mij eerst voordat je mijn foto's wil gebruiken of als je geinteresseerd bent om foto's te kopen! Alvast bedankt!

~AUB klik op de foto's om een grotere versie ervan te zien!

Het mooi Cypress Mountain na de eerste degelijke sneeuwval van het seizoen

We zijn alweer bijna half november, de tijd gaat toch snel voorbij. Op 11 november was het hier "Remembrance Day" wat zoiets is als Wapenstilstand in Belgie. Dat is dus een vrije dag voor de meesten en Michael maakte de brug en had vrijdag ook vrij...heerlijk als we zo 4 dagen samen vrij hebben! Op 11 november worden alle veteranen van de oorlog herdacht voor hun strijd. Het is de gewoonte om een plastieken/stoffen klaproos te dragen op onze jassen om respect te tonen aan al de soldaten die gevochten hebben voor hun land in WWI en voor diegene die nu nog voor hun land vechten. Die klaproos komt eigenlijk van een gedicht over Flanders Fields (Vlaamse Velden). De klaprozen groeien in grote hoeveelheden in Vlaanderen, het Vlaamse gedeelte van Belgie waar vele slachtoffers gevallen zijn tijdens de oorlog en vandaar dat de klaproos een symbool werd voor Remembrance Day. Het volledige gedicht (in het Engels) kan je op deze pagina lezen: Flanders Fields

Verder is er niet veel nieuws, het weer is een beetje op en af. De ene dag is het heerlijk zonnig en de volgende dag is het bewolkt of regent het. Tot nu toe hebben we gelukkig nog niet teveel regen gehad deze maand en dat is wel mooi want november kan al eens een regenachtige maand zijn. Ik ben dus lekker kunnen gaan wandelen met Ava op verschillende plaatsen. We zijn nog een keertje naar Burnaby Mountain geweest en daar waren de prachtige herfstkleuren nog wat intenser dan de vorige keer. Verder gaan we ook regelmatig hier in de buurt wandelen omdat ik niet altijd zin heb om met de auto ergens naartoe te gaan om te wandelen. Maar als het echt prachtig weer is dan ga ik liever naar een mooi plekje wat binnen het half uur te bereiken is met de wagen want in deze tijd van het jaar moet je ervan genieten als het zonnig is.

Wat recente foto's van Ava en Burnaby Mountain

Vorige week woensdag was het weer een stralende dag met zon en blauwe lucht. Het was wel maar iets van een 9 graden, maar daar kan je je naar kleden. De dag ervoor had het goed geregend en was het ook zo fris en dat betekent dat er op hogere gebieden (boven de 900m) sneeuw viel in plaats van de regen die wij hier kregen. Dus onze locale skibergen (Cypress Mountain, Grouse Mountain en Mount Seymour) hadden een goede laag verse sneeuw gekregen. Omdat het nog vroeg is in het seizoen er omdat er niet heel veel gevallen was wilde ik met Ava wel eens gaan kijken daar boven om te zien of er wel degelijk wat sneeuw lag. Ik had ons lekker warm aangekleed, want daarboven (op zo'n 1500m) is het nog een stuk kouder. Rond 10u vertrokken we richting Cypress Mountain, de rit is ongeveer zo'n 30-40 minuten rijden.

Ik kon onderweg wel zien dat de bergen wat wit waren, maar ik had zo mijn bedenkingen...ach we zouden wel zien wat we tegenkwamen. Na iets langer dan een half uurtje rijden waren we bijna aan de parking van Cypress Mountain. Eerst ik geen sneeuw, maar dan opeens lag er een heel dun laagje langs de kanten van de weg en opeens een paar honderd meter verder als we bijna aan de top waren hingen de bomen vol sneeuw en lag er heel wat sneeuw langs de weg. De weg zelf was zuiver, daar zullen ze wel zout gestrooid hebben en de sneeuw geruimd hebben. Ze willen deze weg zo goed mogelijk sneeuwvrij houden voor mensen die naar top willen rijden. Eens boven kwamen we in een winter wonderland terecht...prachtig om te zien. Ik was zo wel eventjes in de Kerst stemming...hahaha. Ik heb met Ava een korte wandeling gemaakt op de parking en een beetje door de sneeuw, verder ging niet want er lag toch zeker een goede 20-25cm sneeuw. We hebben in elk geval genoten van de lekkere frisse lucht en de prachtige zichten. Op de terugweg ben ik ook nog even gestopt aan het Cypress Mountain Viewpoint met mooie zichten op Vancouver en omliggende omgeving, Stanley Park, de Burrard Inlet (inham van de Stille Oceaan) en Mount Baker (3300m hoog en gelegen in Amerika). Ava was in slaap gevallen op de terug weg, ze zal moe geweest zijn van die lekkere frisse lucht.

Cypress Mountain is een wintersportgebied (en een wandelgebied in de zomer) in de North Shore Mountains in de provincie British Columbia aan de westkust van Canada. Het gebied ligt ongeveer dertig kilometer ten noorden van Vancouver. De pistes en liften gaan naar de op 1454 meter hoogte gelegen Mount Strachan en de op 1193 meter hoogte gelegen Black Mountain. De langste piste is zo'n 4km lang en er is ook 19 kilometer aan langlauf pistes. Tijdens de Olympische winterspelen in 2010 werd Cypress Mountain gebruik voor het freestyle skien en het snowboarden.

Filmpje en foto's van ons uitstapje naar Cypress Mountain

Ava groeit nog steeds als kool en ze is een echt schatje. Ze is al bijna 6 maanden, het schiet erg op maar we genieten van elk moment met haar. Ik ben nog een half jaar thuis met haar en dat vind ik heerlijk. Ava lacht veel en ze is een actieve baby, ze weent gelukkig heel weinig. 's Nachts slaapt ze nog altijd goed door, meestal van 21u30 tot ongeveer 7u 's morgens, dus wij mogen zeker niet klagen. En als ze dan soms eens wat vroeger wakker wordt en we gaan kijken, dan geven we haar haar knuffeltje ofwel haar tutje en dan is ze weer rustig voor een tijdje. Eigenlijk is het toch geweldig dat ze niet protesteert als we haar kamer verlaten, ze houdt zich lekker stil en als ze oeg genoeg is valt ze meestal terug in slaap voor een half uurtje of een uur. Tegenwoordig vindt ze het super fijn op haar speelmat want ze rolt graag van haar rug op haar buik en andersom.

Rond deze tijd van het jaar mogen we ook genieten van prachtige zonsopgangen en zonsondergangen. Als ik niet de tijd heb om ergens op een mooie plek foto's te nemen van de zonsopgang of zonsondergang dan kan dat ook vanuit onze woonkamer. We zien de zonsondergang goed vanuit onze woonkamer en de zonsopgangen zijn te bezichtigen vanuit onze tuin met een mooi zicht op Mount Baker (3300m hoog en gelegen in Amerika). Dus ik moet eigenlijk niet ver gaan, want 's morgens is het wat vroeg om er op uit te trekken en 's avonds is het meestal rond het avondeten en dat is ook geen tijd om er op uit te trekken.

Foto's van de zonsopgang en zonsondergang gezien van ons thuis

Nog even geduld voor mijn volgende post!