Onze avonturen van juli 2026!
~Je kan op de foto's klikken om een grotere versie te zien!
Het mooie en unieke Spotted Lake in Osoyoos
Ik krijg soms berichtjes in de "comments" onder mijn blog posts met vragen erin. Dikwijls zijn deze anoniem waardoor ik die persoon niet kan contacteren of een reactie naar hun kan sturen. Dus als je enige vragen hebt, laat je naam of email adres achter. Doe je dat liever niet, dan neem even contact op met mij via de "CONTACT" knop boven op de pagina. DANK BIJ VOORBAAT!
Ik vrees dat dit een lange blog wordt, want we zijn op het einde van de maand een weekje weggeweest. Dus wees gewaarschuwd dat er veel te lezen is en ook veel foto's te zien zullen zijn. Maar eerst beginnen we best bij het begin van deze maand: de 1ste juli is altijd een feestdag in Canada en dat is de nationale feestdag. Dus Canada Day, gevierd op 1 juli, markeert de verjaardag van de Constitution Act (voorheen bekend als de British North America Act) uit 1867, die drie Britse koloniën verenigde tot één land, Canada. Het is een dag om de Canadese identiteit te vieren, stil te staan bij de geschiedenis van het land en te genieten van festiviteiten zoals parades, vuurwerk en buurtbijeenkomsten. De dag heette voorheen Dominion Day, maar werd in 1982 omgedoopt tot Canada Day. We hebben op deze dag eigenlijk niet veel gedaan. We zijn na het ontbijt met de honden gaan wandelen want het was vrij mooi weer, zonnig en zo'n 22 graden. Om 13u lokale tijd speelden de Belgische Rode Duivels tegen Senegal en wie hier wint gaat verder en het andere team zal uitgeschakeld worden. Hier gingen wij natuurlijk naar kijken, ik had mijn gekleurde Belgische haren alweer op mijn hoofd staan en mijn Belgische oorbellen aan. Na de eerste helft was het al 1-0 voor Senegal in de tweede helft scoorde Senegal nog eens, pfffft niet zo leuk meer om naar te kijken. Als het de 85ste minuut sloeg, ben ik opgestaan want ze gingen toch verliezen...Michael bleef verder kijken. Ik ging de honden uitlaten en ik was nog maar net de deur uit toen ik Michael hoorde schreeuwen van plezier en dat tot buiten, Belgie scoorde in de 86ste minuut. Ik was juist binnen met de honden en ik hoorde Michael alweer schreeuwen van plezier, een 2de goal voor Belgie! Mah echt? Hebben ze nu gelijkspel en is er toch nog een mogelijkheid dat Belgie dit kan winnen?? Tja, dan ben ik toch maar terug gaan kijken tot op het einde toen Tielemans de winnende goal scoorde, we gingen beiden uit ons dak! Geweldig, Belgie mag nog een volgende ronde spelen!!
We zijn na de match met de honden gaan wandelen en naar het hondenpark gegaan. Michael wilde 's avonds de match volgen van Amerika tegen Bosnië - Herzegovina want de winnaar van deze match gaat tegen Belgie moeten spelen. Natuurlijk heeft de USA gewonnen, dus de Belgen gaan het mogelijk wat moeilijker krijgen als ze maandag (6 juli) tegen Amerika gaan spelen, maar supporteren doen we! Canada speelt op zaterdag (4 juli) tegen Marokko, daar gaan we ook hard voor supporteren!! De volgende dag heeft het zo goed als de hele dag geregend en het was maar 16 graden. Goed voor het gras en de planten alsook hopelijk minder bosbrandgevaar in de provincie en ik geloof dat het vanaf morgen weer wat mooier en warmer gaat worden, dus we mogen niet klagen! Ik las op vele plaatsen dat we een grote kans zouden hebben om het noorderlicht te zien vanavond, jammer genoeg is het vrij bewolkt. Hopelijk klaart het wat op en is er wat te zien. Toen we ons klaar aan het maken waren voor bed kreeg ik alerts dat er 65% kans was om het noorderlicht te zien, maar het was eigenlijk nog niet helemaal donker om 22u45. Ik heb dan nog even gewacht tot na 23u en ben naar buiten gegaan met telefoon en camera. Misschien dat de kleuren wat door de wolken heen zouden schijnen. Op de camera van de telefoon was niets te zien en zelfs met de grote camera was er ook niets te zien. Dus ik ben dan rond 23u30 maar terug naar binnen gegaan. De dag erop zag ik op een lokale aurora facebookgroep dat er niet echt veel kleur was en het niet erg fel was...dus ik heb niet veel gemist.
We hebben in het weekend naar Canada - Marokko gekeken en Canada heeft goed zijn best gedaan, maar jammer genoeg liggen ze er nu uit! Ze zijn ver gekomen tijdens deze FIFA World Cup, een hele prestatie! Buiten Belgie supporteren we ook nog voor Noorwegen, Zwitserland en Engeland. Deze ploegen zitten er nog allemaal in. Op zondag moesten we er vroeg uit want Ava begon met haar redderscursus en als ze daarmee klaar is mag ze bij de lokale zwembaden als redder gaan werken als ze dat graag wil. Het zijn 6 lange en intensieve dagen want de cursus begint om 8u en is pas om 16u30 gedaan. Toen ze 's avonds thuis kwam zei ze dat het redelijk intens was, ze moet een 20kg brik van de bodem van het zwembad naar boven brengen en er een stuk mee zwemmen terwijl ze haar hoofd volledig boven water moet houden (dus kin in het water dippen mag niet) en ze mag de brik ook niet laten vallen. Dat vindt ze wel redelijk moeilijk, maar ze krijgen een paar kansen om het correct te doen. Verder is er ook de 400m die ze onder de 10 minuten moet zwemmen, ze moet ook een heel stuk onder water kunnen zwemmen zonder naar boven te komen en dergelijke. Aan het einde van de week zullen we zien of ze al deze oefeningen kan doen zonder problemen! We hebben weer mooi en warm weer waardoor mijn frambozen goed rijp beginnen te worden. Ik had vorige week al een paar geplukt, maar deze week zijn er nog een deel rijp geworden en heb ik toch weer een klein kommetje vol.
We zijn na de match met de honden gaan wandelen en naar het hondenpark gegaan. Michael wilde 's avonds de match volgen van Amerika tegen Bosnië - Herzegovina want de winnaar van deze match gaat tegen Belgie moeten spelen. Natuurlijk heeft de USA gewonnen, dus de Belgen gaan het mogelijk wat moeilijker krijgen als ze maandag (6 juli) tegen Amerika gaan spelen, maar supporteren doen we! Canada speelt op zaterdag (4 juli) tegen Marokko, daar gaan we ook hard voor supporteren!! De volgende dag heeft het zo goed als de hele dag geregend en het was maar 16 graden. Goed voor het gras en de planten alsook hopelijk minder bosbrandgevaar in de provincie en ik geloof dat het vanaf morgen weer wat mooier en warmer gaat worden, dus we mogen niet klagen! Ik las op vele plaatsen dat we een grote kans zouden hebben om het noorderlicht te zien vanavond, jammer genoeg is het vrij bewolkt. Hopelijk klaart het wat op en is er wat te zien. Toen we ons klaar aan het maken waren voor bed kreeg ik alerts dat er 65% kans was om het noorderlicht te zien, maar het was eigenlijk nog niet helemaal donker om 22u45. Ik heb dan nog even gewacht tot na 23u en ben naar buiten gegaan met telefoon en camera. Misschien dat de kleuren wat door de wolken heen zouden schijnen. Op de camera van de telefoon was niets te zien en zelfs met de grote camera was er ook niets te zien. Dus ik ben dan rond 23u30 maar terug naar binnen gegaan. De dag erop zag ik op een lokale aurora facebookgroep dat er niet echt veel kleur was en het niet erg fel was...dus ik heb niet veel gemist.
We hebben in het weekend naar Canada - Marokko gekeken en Canada heeft goed zijn best gedaan, maar jammer genoeg liggen ze er nu uit! Ze zijn ver gekomen tijdens deze FIFA World Cup, een hele prestatie! Buiten Belgie supporteren we ook nog voor Noorwegen, Zwitserland en Engeland. Deze ploegen zitten er nog allemaal in. Op zondag moesten we er vroeg uit want Ava begon met haar redderscursus en als ze daarmee klaar is mag ze bij de lokale zwembaden als redder gaan werken als ze dat graag wil. Het zijn 6 lange en intensieve dagen want de cursus begint om 8u en is pas om 16u30 gedaan. Toen ze 's avonds thuis kwam zei ze dat het redelijk intens was, ze moet een 20kg brik van de bodem van het zwembad naar boven brengen en er een stuk mee zwemmen terwijl ze haar hoofd volledig boven water moet houden (dus kin in het water dippen mag niet) en ze mag de brik ook niet laten vallen. Dat vindt ze wel redelijk moeilijk, maar ze krijgen een paar kansen om het correct te doen. Verder is er ook de 400m die ze onder de 10 minuten moet zwemmen, ze moet ook een heel stuk onder water kunnen zwemmen zonder naar boven te komen en dergelijke. Aan het einde van de week zullen we zien of ze al deze oefeningen kan doen zonder problemen! We hebben weer mooi en warm weer waardoor mijn frambozen goed rijp beginnen te worden. Ik had vorige week al een paar geplukt, maar deze week zijn er nog een deel rijp geworden en heb ik toch weer een klein kommetje vol.
En we supporteren nog even voor Belgie
Regenachtige wandeling, Sadie die niet al te gek is op haar kap!
De voorspelling voor het Noorderlicht
En wat ik zag in de tuin van het Noorderlicht, niets
Frambozen uit de tuin
Het was vandaag de dag dat Belgie tegen Amerika gaat spelen in de FIFA World Cup en ik denk dat bijna de hele wereld achter Belgie staat na al dat gedoe van Trump die op 1 of andere manier de FIFA baas heeft kunnen overtuigen om Amerika's beste geschorste speler toch te laten spelen. Zovelen waren hier echt niet blij mee, maar ik ben wel blij dat Belgie dit als een kans heeft gezien om Amerika te laten voelen hoe het moet!! Dus, ik ben heel blij dat de Amerikanen goed op hun "waffel" gekregen hebben van Belgie, haha! Het was 4-1, wat een overwinning en hopelijk vooral een klap in Trump zijn gezicht! Als Belgie zo speelt halen ze het misschien nog wel tegen Spanje op vrijdag, dat valt natuurlijk nog af te wachten! Maar deze match tegen Amerika was echt geweldig!!! Dus Go Belgium!! Buiten Belgie zijn er nog wel wat teams om voor te supporteren, zo supporteren we ook nog voor Noorwegen, Zwitserland en Engeland. We blijven het in elk geval volgen. Het was eindelijk weer een beetje koeler en had ik 2 lekkere vanille cakes gebakken, ik maak dan ook een simpele portie banketbakkersroom die ik dan door de deeg doe en dat maakt de cake wat extra smeuïg en het smaakt ook heel lekker. Die week zagen we een groot pluim rook boven de stad, wat was daar aan de hand? Achteraf hoorden we dat een heel appartementsgebouw met 42 appartementen was afgebrand en dat 150 mensen nu zonder woning zitten. Hoe erg! Maar onze lokale stad is heel goed samengekomen met vele GoFund Me's voor die mensen alsook een hele schoolzaal vol met kleding/schoenen en andere benodigdheden. Dat is altijd fijn om te lezen dat zovele mensen hun medemens helpen in zulke noodsituaties.
Ava haar redderscursus is voorbij en ze heeft dat prima gedaan, maar of ze nu wil werken als redder weet ze nog niet. Eerst maar even genieten van de zomer en dan ziet ze wel. Ze wil graag nog de cursus doen om zwemlessen te geven aan kleinere kinderen, dat is ook weer zo'n cursus van 5-6 dagen. Maar ze wil mogelijk wachten tot volgend jaar om daar aan te beginnen. Ze wil deze zomer eerst nog haar theorie gaan doen voor haar rijbewijs en dan kan ze beginnen leren om met de auto te rijden, goh...kleine kindjes worden groot! We keken ook nog naar de verschillende FIFA matchen waarvan natuurlijk ook die van Belgie tegen Spanje, helaas hebben ze het deze keer niet gehaald! Ik moet wel zeggen dat ze heel goed gespeeld hebben tegen Spanje en ze tot nu toe het enige team zijn dat een goal tegen Spanje heeft gemaakt. Dus hoedje af voor de Rode Duivels en jammer dat het voor hen nu voorbij is. We hebben genoten dat Belgie het zover heeft kunnen brengen en zijn zo blij dat we ook naar een wedstrijd zijn kunnen gaan kijken! We zijn ook nog een beetje aan het plannen voor een tripje later deze maand alsook volgende maand. Omdat Ava mogelijk niet meer met ons op vakantie gaat na deze zomer, dachten we om het voor haar extra speciaal te maken en hier en daar een leuk verblijf achter de hand te hebben. Dit ook voor het geval dat het echt te warm is om in de camper te slapen, zeker met de honden. Ik heb een lijst van leuke campings, die reserveren we niet en we zien wel waar er plaats is. Ik heb via booking en expedia een paar plekjes gereserveerd waar we pas ter plekke moeten betalen en die we tot het laatste moment nog gratis kunnen annuleren. We doen een rondje vanuit Vancouver naar Lone Butte (de Cariboo regio van onze provincie), daar blijven we een paar dagen waarna we verder reizen naar Kelowna voor 1 nacht. Daarna is het richting Keremeos waarschijnlijk via Osoyoos, waar we ook nog een paar dagen blijven voordat we weer naar huis gaan. Ik heb al hele lijstjes van wat er zoal te zien en doen is op de verschillende plekjes alsook onderweg, dus we zullen ons zeker niet vervelen.
Ik ben ook nog gaan rondneuzen voor volgende maand om nog ergens naartoe te gaan, maar we weten nog niet precies waarheen. We denken wel om mogelijk een Airbnb te boeken. Dit ook omdat Ava nu ook wat ouder wordt en zoals ik al aangaf wil ze volgend jaar misschien niet meer met ons op reis, dus we willen het voor haar ook een beetje speciaal maken. Verder zijn we ons stilletjes aan het voorbereiden voor onze trip en omdat het deze week heel erg heet is (30-35 graden) zijn er al wat bosbranden uitgebroken. Dus ik denk dat we die reservaties bij een cabin, hotel en Inn gaan houden en niet annuleren. Er hangt op vele plaatsen redelijk wat rook in de lucht en met onze daktent gaat al die lucht gemakkelijk de camper in kruipen wat niet het gezondste is voor mij met mijn hart aandoening. We zullen waarschijnlijk ook een stukje om moeten rijden, want Highway 1 is op dit moment van Hope tot Lytton gesloten door een paar grote bosbranden langs de snelweg en dat was voor ons de beste route (445km) naar Lone Butte. Nu zullen we dan een andere route moeten nemen die wat verder is (490km), maar liever dat dan vast komen te zitten bij bosbranden. Op de terugweg zouden we dan van Keremeos via Manning Park naar huis rijden, maar op dit moment is Highway 3 (via Manning Park) ook gesloten omwille van bosbranden. Dus als dat tegen volgende week niet beter is, dan zullen we ook een lange route hebben naar huis. Deze route is normaal gezien zo'n 345km en als die niet open is tegen volgende week dan zal het een 405km worden. We houden de websites van de bosbranden en wegen in het oog en hopen dat het mee zal vallen. Ik had al lekker kunnen snoepen van wat heerlijke "Rainier" kersen, van die gele met een rode wang. Dat zijn mijn favoriete kersen. We hadden nog een mooie zonsondergang en verder de dag voordat we op ons roadtripje zouden vertrekken werden we getrakteerd op een mooie regenboog tijdens onze avond wandeling. Zo mooi.
Ava haar redderscursus is voorbij en ze heeft dat prima gedaan, maar of ze nu wil werken als redder weet ze nog niet. Eerst maar even genieten van de zomer en dan ziet ze wel. Ze wil graag nog de cursus doen om zwemlessen te geven aan kleinere kinderen, dat is ook weer zo'n cursus van 5-6 dagen. Maar ze wil mogelijk wachten tot volgend jaar om daar aan te beginnen. Ze wil deze zomer eerst nog haar theorie gaan doen voor haar rijbewijs en dan kan ze beginnen leren om met de auto te rijden, goh...kleine kindjes worden groot! We keken ook nog naar de verschillende FIFA matchen waarvan natuurlijk ook die van Belgie tegen Spanje, helaas hebben ze het deze keer niet gehaald! Ik moet wel zeggen dat ze heel goed gespeeld hebben tegen Spanje en ze tot nu toe het enige team zijn dat een goal tegen Spanje heeft gemaakt. Dus hoedje af voor de Rode Duivels en jammer dat het voor hen nu voorbij is. We hebben genoten dat Belgie het zover heeft kunnen brengen en zijn zo blij dat we ook naar een wedstrijd zijn kunnen gaan kijken! We zijn ook nog een beetje aan het plannen voor een tripje later deze maand alsook volgende maand. Omdat Ava mogelijk niet meer met ons op vakantie gaat na deze zomer, dachten we om het voor haar extra speciaal te maken en hier en daar een leuk verblijf achter de hand te hebben. Dit ook voor het geval dat het echt te warm is om in de camper te slapen, zeker met de honden. Ik heb een lijst van leuke campings, die reserveren we niet en we zien wel waar er plaats is. Ik heb via booking en expedia een paar plekjes gereserveerd waar we pas ter plekke moeten betalen en die we tot het laatste moment nog gratis kunnen annuleren. We doen een rondje vanuit Vancouver naar Lone Butte (de Cariboo regio van onze provincie), daar blijven we een paar dagen waarna we verder reizen naar Kelowna voor 1 nacht. Daarna is het richting Keremeos waarschijnlijk via Osoyoos, waar we ook nog een paar dagen blijven voordat we weer naar huis gaan. Ik heb al hele lijstjes van wat er zoal te zien en doen is op de verschillende plekjes alsook onderweg, dus we zullen ons zeker niet vervelen.
Ik ben ook nog gaan rondneuzen voor volgende maand om nog ergens naartoe te gaan, maar we weten nog niet precies waarheen. We denken wel om mogelijk een Airbnb te boeken. Dit ook omdat Ava nu ook wat ouder wordt en zoals ik al aangaf wil ze volgend jaar misschien niet meer met ons op reis, dus we willen het voor haar ook een beetje speciaal maken. Verder zijn we ons stilletjes aan het voorbereiden voor onze trip en omdat het deze week heel erg heet is (30-35 graden) zijn er al wat bosbranden uitgebroken. Dus ik denk dat we die reservaties bij een cabin, hotel en Inn gaan houden en niet annuleren. Er hangt op vele plaatsen redelijk wat rook in de lucht en met onze daktent gaat al die lucht gemakkelijk de camper in kruipen wat niet het gezondste is voor mij met mijn hart aandoening. We zullen waarschijnlijk ook een stukje om moeten rijden, want Highway 1 is op dit moment van Hope tot Lytton gesloten door een paar grote bosbranden langs de snelweg en dat was voor ons de beste route (445km) naar Lone Butte. Nu zullen we dan een andere route moeten nemen die wat verder is (490km), maar liever dat dan vast komen te zitten bij bosbranden. Op de terugweg zouden we dan van Keremeos via Manning Park naar huis rijden, maar op dit moment is Highway 3 (via Manning Park) ook gesloten omwille van bosbranden. Dus als dat tegen volgende week niet beter is, dan zullen we ook een lange route hebben naar huis. Deze route is normaal gezien zo'n 345km en als die niet open is tegen volgende week dan zal het een 405km worden. We houden de websites van de bosbranden en wegen in het oog en hopen dat het mee zal vallen. Ik had al lekker kunnen snoepen van wat heerlijke "Rainier" kersen, van die gele met een rode wang. Dat zijn mijn favoriete kersen. We hadden nog een mooie zonsondergang en verder de dag voordat we op ons roadtripje zouden vertrekken werden we getrakteerd op een mooie regenboog tijdens onze avond wandeling. Zo mooi.
Rainier kersen, de lekkerste kersen
Een mooie zonsondergang in onze buurt
En we mochten genieten van een prachtige (dubbele) regenboog
Een paar bijhorende videotjes
Vandaag was de dag aangebroken voor ons road tripje van Vancouver naar Lone Butte (Cariboo Regio), Kelowna, Keremeos en terug naar huis naar Vancouver. Voordat we thuis vertrokken heb ik alles nog even gecontroleerd, DriveBC, BC Wildfire website om te zien of er soms nog snelwegen gesloten zijn of nieuwe bosbranden zijn. Normaal gezien gingen we via Hope de Fraser Canyon (Highway 1) rijden, maar omdat daar bosbranden zijn was deze weg al een tijdje gesloten. Dus we gingen vanaf Hope de Coquihalla Highway (Highway 5) rijden tot in Merritt vandaar een klein stukje via Highway 8 en dan verder via Highway 97C richting Logan Lake naar Ashcroft en zo naar Lone Butte. Als we net een half uurtje bij Hope op de Coquihalla Highway reden, zagen we daar een bosbrand hoger op tegen de bergflanken, dat moet redelijk nieuw zijn. Eens in Merritt zijn we bij McDonalds gaan lunchen, daar konden we met de honden buiten zitten. Het was daar gelukkig niet erg rokerig, alhoewel je het toch wat kon ruiken. We hebben via Google Maps, Drive BC en de BC Wildfire website weer even gekeken of onze route nog goed is en ja, het ziet er allemaal goed uit. We reden dus via Logan Lake Highway 97C richting Ashcroft waar je onderweg langs Noord-Amerika's grootste kopermijn komt. Er is een uitzichtpunt bij de snelweg met indrukwekkende industriële vergezichten met enorme, terrasvormige open mijnen en een opvallend turkooiskleurig bezinkmeer. Hier zijn we even gestopt om wat foto's te maken en de benen te strekken. Het leek wel een tropisch iets met witte stranden, heel apart om te zien. Daarna reden we verder naar Ashcroft waar we bij Desert Hills Ranch stopten voor wat fruit en groenten. Dat was ons doorgegeven door kennissen die regelmatig naar Williams Lake rijden om hun zoon te bezoeken. Daar verkopen ze veel lokaal vers fruit, alsook groenten. Er was ook zelfgemaakt ijs te krijgen met heel veel verschillende smaken, maar dat hebben we maar overgeslagen want we hadden al een ijsje gehad bij McDonalds. Bij deze ranch verkopen ze ook bloemetjes, planten en andere zaken. Er is een soort animal barn (een soort schuur met verschillende dieren) die je gratis kan bezoeken met alpaca's, konijntjes, geiten, ezels, paarden en meer. Er is ook een speeltuin, luchtkasteel en alpaca's. Een leuke stop met kleine kinderen, maar wij vonden het ook best leuk om hier even rond te slenteren en de dieren te bekijken. We kochten er ook wat lokale kersen, perziken en paprika's. Hier was geen wifi, dus we konden hier niet kijken wat er gaande was op de wegen en we zullen dan wel zien wat het gaat worden.
Daarna gingen we verder richting onze verblijfplaats bij Lone Butte, wat nog ongeveer 2 uur rijden was. Als we bij de junction van Highway 97 en Highway 99 (bij de afslag van Historic Hat Creek Ranch) stond er een rij auto's aan te schuiven. Wegenwerken dachten wij totdat wij een 10 minuten later bij het kruispunt aankwamen en zagen dat de weg die wij zouden nemen gesloten was!! Wat nu?? De dame die daar het verkeer regelde vertelde ons dat de mensen uit Clinton moeten evacueren en ze nu de weg tijdelijk sluiten, die zou niet al te veel later weer open gaan volgens haar. Het was ondertussen ongeveer 16u en we besloten om dan langs de weg nog een tijd te wachten zoals nog vele anderen deden. Het was voor ons nog maar een uurtje rijden die kant op in plaats van terug te rijden en om te moeten rijden, wat 4 uur rijden zou zijn. Vanaf de weg konden we de grote rookwolken zien boven de heuvels, een heel apart zicht. Gelukkig mochten we na ongeveer een uur wachten weer door. Wat we onderweg zagen konden we bijna niet geloven, in de buurt van Clinton leek het op momenten dat we bijna door een hel reden. Zoveel rook, erg donker en echt griezelig bijna. Wat erg voor de lokale bevolking, daar sta je dan toch wel even bij stil. We zijn uiteindelijk rond 18u veilig aangekomen bij "Attwood Creek Ranch". We verblijven hier in een cabin/chalet in plaats van in ons campertje, want de camper met de daktent zou te rokerig zijn om in te slapen want ik heb een hartaandoening. Er hangt hier wel rook en de lucht is wazig/oranje en je ruikt de rook ook heel goed, maar geen wildfires in de onmiddellijke omgeving. En binnen in de chalet, met de deuren en ramen dicht, hebben we er gelukkig geen last van. De dame (Christine) bij de ranch waar we in de chalet verblijven was heel vriendelijk en behulpzaam. Ze komt morgen om 9u ons ontbijt brengen, heerlijk! Ik had nog wat pasta gekookt voor avondeten met groenten en rond 19u zaten we lekker in de zetel te relaxen toen de lichten af en toe begonnen te flikkeren. Om 20u 's avonds ging de stroom volledig uit en kwam niet meer terug aan. De dame van de ranch kwam ons vertellen dat het door de bosbranden bij Clinton kwam en ze had geen idee hoe lang de stroom uit zou blijven. Zij en haar man brachten ons wat lantaarns op batterijen die we konden gebruiken voor 's nachts als er nog steeds geen stroom zou zijn. We hebben wat kaartspelletjes gespeeld, want er was ook geen wifi. We zijn nog een stukje gaan wandelen met de honden, die hadden het vandaag ook heel goed gedaan en waren helemaal op als we gingen slapen.
We waren rond 6u30 wakker en zijn dan maar opgestaan, de stroom was nog steeds niet aan. Dus, we lieten de hondjes uit en daarna een douche genomen in geval er vanavond geen stroom is. Douchen in het donker is niet zo handig, dus we hebben het vanmorgen dan maar gedaan zodat we genoeg konden zien. De zon was helemaal rood rond 7u30 in de ochtend toen we nog even een rondje gingen wandelen op de ranch met de honden. Christine kwam ons tegemoet om zich te verontschuldigen dat ze zelf ook geen elektriciteit hadden en doen hun best om een degelijk ontbijt klaar te maken. Ze ging mij ook een pot koffie maken omdat ik er zelf geen kan maken in de chalet. Ze hadden ons ook een paar powerbanks gegeven zodat we onze telefoons konden opladen, want de batterijen waren bijna helemaal plat. Wat lieve mensen! Om 9u kwam Christine terug met ontbijt wat een overheerlijk ontbijt was trouwens, zelfs zonder elektriciteit had ze er wat heerlijks van gemaakt. Spek en roereieren gebakken op de barbecue, salami, kaas, kalkoenschijfjes, kleine tomaatjes, smeerkaas, jam, brood en broodjes, boter, koffie voor mij en fruitsap voor Ava en Michael. Dat had heel goed gesmaakt en er waren nog een paar broodjes over voor lunch. Christine vertelde ons ook dat het niet lang meer zou zijn voordat de stroom weer terug aan zou gaan. En inderdaad, na ons ontbijt was de stroom er weer en konden we weer eens zien wat er nieuw was op het wereldwijde web, want de wifi werkte natuurlijk ook niet toen de stroom uit was. Wat zijn we toch gehecht aan dat internet, he? Hoe hebben wij het toch overleefd voordat het internet bestond, haha!
Daarna gingen we verder richting onze verblijfplaats bij Lone Butte, wat nog ongeveer 2 uur rijden was. Als we bij de junction van Highway 97 en Highway 99 (bij de afslag van Historic Hat Creek Ranch) stond er een rij auto's aan te schuiven. Wegenwerken dachten wij totdat wij een 10 minuten later bij het kruispunt aankwamen en zagen dat de weg die wij zouden nemen gesloten was!! Wat nu?? De dame die daar het verkeer regelde vertelde ons dat de mensen uit Clinton moeten evacueren en ze nu de weg tijdelijk sluiten, die zou niet al te veel later weer open gaan volgens haar. Het was ondertussen ongeveer 16u en we besloten om dan langs de weg nog een tijd te wachten zoals nog vele anderen deden. Het was voor ons nog maar een uurtje rijden die kant op in plaats van terug te rijden en om te moeten rijden, wat 4 uur rijden zou zijn. Vanaf de weg konden we de grote rookwolken zien boven de heuvels, een heel apart zicht. Gelukkig mochten we na ongeveer een uur wachten weer door. Wat we onderweg zagen konden we bijna niet geloven, in de buurt van Clinton leek het op momenten dat we bijna door een hel reden. Zoveel rook, erg donker en echt griezelig bijna. Wat erg voor de lokale bevolking, daar sta je dan toch wel even bij stil. We zijn uiteindelijk rond 18u veilig aangekomen bij "Attwood Creek Ranch". We verblijven hier in een cabin/chalet in plaats van in ons campertje, want de camper met de daktent zou te rokerig zijn om in te slapen want ik heb een hartaandoening. Er hangt hier wel rook en de lucht is wazig/oranje en je ruikt de rook ook heel goed, maar geen wildfires in de onmiddellijke omgeving. En binnen in de chalet, met de deuren en ramen dicht, hebben we er gelukkig geen last van. De dame (Christine) bij de ranch waar we in de chalet verblijven was heel vriendelijk en behulpzaam. Ze komt morgen om 9u ons ontbijt brengen, heerlijk! Ik had nog wat pasta gekookt voor avondeten met groenten en rond 19u zaten we lekker in de zetel te relaxen toen de lichten af en toe begonnen te flikkeren. Om 20u 's avonds ging de stroom volledig uit en kwam niet meer terug aan. De dame van de ranch kwam ons vertellen dat het door de bosbranden bij Clinton kwam en ze had geen idee hoe lang de stroom uit zou blijven. Zij en haar man brachten ons wat lantaarns op batterijen die we konden gebruiken voor 's nachts als er nog steeds geen stroom zou zijn. We hebben wat kaartspelletjes gespeeld, want er was ook geen wifi. We zijn nog een stukje gaan wandelen met de honden, die hadden het vandaag ook heel goed gedaan en waren helemaal op als we gingen slapen.
We waren rond 6u30 wakker en zijn dan maar opgestaan, de stroom was nog steeds niet aan. Dus, we lieten de hondjes uit en daarna een douche genomen in geval er vanavond geen stroom is. Douchen in het donker is niet zo handig, dus we hebben het vanmorgen dan maar gedaan zodat we genoeg konden zien. De zon was helemaal rood rond 7u30 in de ochtend toen we nog even een rondje gingen wandelen op de ranch met de honden. Christine kwam ons tegemoet om zich te verontschuldigen dat ze zelf ook geen elektriciteit hadden en doen hun best om een degelijk ontbijt klaar te maken. Ze ging mij ook een pot koffie maken omdat ik er zelf geen kan maken in de chalet. Ze hadden ons ook een paar powerbanks gegeven zodat we onze telefoons konden opladen, want de batterijen waren bijna helemaal plat. Wat lieve mensen! Om 9u kwam Christine terug met ontbijt wat een overheerlijk ontbijt was trouwens, zelfs zonder elektriciteit had ze er wat heerlijks van gemaakt. Spek en roereieren gebakken op de barbecue, salami, kaas, kalkoenschijfjes, kleine tomaatjes, smeerkaas, jam, brood en broodjes, boter, koffie voor mij en fruitsap voor Ava en Michael. Dat had heel goed gesmaakt en er waren nog een paar broodjes over voor lunch. Christine vertelde ons ook dat het niet lang meer zou zijn voordat de stroom weer terug aan zou gaan. En inderdaad, na ons ontbijt was de stroom er weer en konden we weer eens zien wat er nieuw was op het wereldwijde web, want de wifi werkte natuurlijk ook niet toen de stroom uit was. Wat zijn we toch gehecht aan dat internet, he? Hoe hebben wij het toch overleefd voordat het internet bestond, haha!
De start van onze road trip naar Lone Butte
Stop om de benen te strekken in Hope
De hondjes zijn content in de camper
Een pas begonnen bosbrand langs de Coquihalla Highway (Highway 5)
Grond eekhoorntjes bij de Britton Creek rest area langs Highway 5
Het Welkom in Merritt bord langs de snelweg
Zichten als we in Merritt aankomen
We doen een fast food lunch bij McDonalds
Onderweg van Merritt naar Ashcroft
Highland Valley Copper Mine zichtpunt langs de snelweg
Bezoekje aan Desert Hills Ranch in Ashcroft
Zichten onderweg van Ashcroft naar Lone Butte
Als je goed kijkt zie onderaan rechts een Bald Eagle (Amerikaanse Zeearend)
De zon gaf mooie stralen van achter een wolk
De weg waar wij over moesten was afgesloten vanwege bosbranden
We wachten rustig af en ook de hondjes waren geduldig
De enorme rookwolken van de bosbranden bij Clinton
De bosbrand die we zagen als we mochten door rijden richting Clinton en Lone Butte
We rijden door Clinton dat net geevacueerd was
Bijna in Lone Butte
Aangekomen bij de chalet in Lone Butte
De lataarns op batterijen die we kregen voor de nacht
De ochtend zon in de rook van de bosbranden
Ons heerlijke ontbijt dat aan de deur gebracht werd
Een paar bijhorende videotjes
In de latere ochtend begon het ook wat op te klaren van de rook, dus we hadden besloten om er vandaag op uit te gaan. Maar eerst even de paarden begroeten die naar ons stonden te staren als we de chalet uitkwamen. Lancelot is het vriendelijkste paard en ging zelfs met ons op een selfie, geweldig!! Daarna gingen we naar Green Lake Provincial Park, wat zo'n 20 minuten rijden van de chalet. We vonden daar een leuke plaats, er stond maar 1 auto op de parking. We wandelden dan een stukje over een kiezelpad tot bij een mooie baai met zicht op het meer. Er was hier niemand te bespeuren, dus zalig zo langs het strand. Het meer zag er wat blauwig uit en zal zeker prachtig zijn met helder en zonniger weer. We genoten van de zichten en het was gelukkig niet al te rokerig. De hondjes waren ook content en Michael dacht dat het een goed idee was om een stok in het water te gooien voor Sadie. Ze rende achter de stok het water in, maar halverwege stopte ze en keerde ze terug...blijkbaar was de stok wat te ver om te gaan halen, haha! Ik dacht dat Labradors gek waren op water, die van ons blijkbaar niet zo, haha! We hebben de stok nog een keertje gegooid, maar dan dichterbij en ze ging de stok halen en kreeg toen de zoomies en ging een rondje rennen door het gras en op het strand, zalig!! Ze heeft zich hier goed kunnen uitleven! We zagen daar ook een slang in het water, brrr. Ava vond het geweldig. Het is een "garter snake", maar ik kan daar de juiste Nederlandse naam niet voor. Als ik Google het laat vertalen dan krijg ik "Kousenbandslang", maar dat zal het vast niet zijn, haha! Deze slangen zie je ook in het bos of gras, dus niet alleen in het water. We hebben hier een tijdje rondgewandeld en genoten van de mooie zichten voordat we verder gingen naar 100 Mile House, wat een half uurtje rijden was. Michael wilde daar gaan tanken en we zouden dan ook een wandelingetje doen bij Centennial Park and Bridge Creek Falls, een park bij het dorp met watervallen. Als we bijna halverwege waren begon het opeens heel hard te regenen, we zagen bliksem en hoorden donder...we waren blijkbaar net op tijd weg bij Green Lake.
Als we dichter bij 100 Mile House kwamen werd het steeds donkerder en regende het steeds harder, best wel akelig eigenlijk. Het was 14u in de namiddag en het leek wel 22u 's avonds, bijna niet te geloven als je er zelf niet aanwezig was! We hebben getankt en zijn dan maar terug naar de chalet gereden, want met dit weer was die wandeling in 100 Mile House niet echt ideaal. Wel goed dat het regende en hopelijk doet het wat af voor de bosbranden. Het was gelukkig niet zo donker bij de chalet, maar het druppelde nog wel wat. We hadden die avond broodjes gezond gemaakt en dat had goed gesmaakt. Na het avondeten gingen we nog met de honden wandelen want het was gestopt met regenen. Daarna hebben we al een deel dingen ingepakt want morgen gaan we hier weg en vertrekken we naar Kelowna. We zijn niet te laat gaan slapen, zodat we niet te laat wakker worden. Ontbijt wordt morgen om 8u30 geleverd. Vandaag gaan we richting Kelowna wat ongeveer 4 uur rijden is (zonder te stoppen), we zullen onderweg hier en daar wel stoppen om de benen te strekken en om wat te lunchen. We waren rond 7u wakker en zijn dan opgestaan, honden uitgelaten en de meeste dingen ingepakt en in de camper gezet. Enkel nog de dingen van de koelkast moeten de camper in na het ontbijt en dan kunnen we vertrekken. Het was bewolkt met regen en het was eigenlijk vrij fris met maar 12 graden deze morgen. Christine en haar man kwamen om stipt 8u30 ontbijt brengen, het zag er weer allemaal overheerlijk uit. Ongeveer hetzelfde als gisteren en dat is prima voor ons. We hebben ook afgerekend en ze vertelde ons dat we $50 (een 30 euro) korting kregen omdat we zo lang zonder stroom gezeten hadden, wat lief! We hebben hier enorm genoten, alleen jammer van al de rook want het is echt een mooi gebied en een heerlijk rustige plek om te verblijven. Niets moderns, maar gewoon gezellig en alles wat je nodig hebt. We zullen hier zeker nog eens terugkomen.
We vertrokken om 9u45 in de regen, goh wat zullen ze hier in de omgeving blij zijn met deze regen. We hadden eigenlijk willen stoppen bij Bridge Lake om daar een trail te wandelen, maar sinds het vrij hard regende hebben we besloten om dat niet te doen. We hadden helemaal geen warme kleding of regenjas bij. We zijn onderweg wel even gestopt bij het zichtpunt van Lac Des Roches omdat het nu wat minder hard aan het regenen was. Wat was dat mooi! Even later begon het weer harder te regenen en zijn we verder gereden. We reden richting Little Fort en vandaar verder naar Kamloops waar we rond de middag zouden aankomen en wat gingen lunchen. Eens we dichter bij Kamloops kwamen, was er geen rook meer en was het gestopt met regenen, wat een verademing. We zijn in Kamloops gestopt voor lunch en gingen als dessert bij Wendy's een 99 cent (0.60 euro) Frosty halen, dat is een soort softijs in een beker. Dat had goed gesmaakt, zeker ook omdat het warmer en zonniger was. Hierna reden we verder naar Kelowna waar we een hotel geboekt hadden omdat het daar ook aangaf dat er veel rook zou zijn, maar dat was niet het geval. Ach, dan genieten we maar van deze grote hotelkamer met 2 aparte slaapkamers (1 king bed en 1 queen bed), keuken, grote badkamer, zithoek met sofa, tafel en bureau. Het ontbijt is ook inbegrepen in de ochtend. We kwamen rond 15u30 aan bij ons hotel, "Park Inn by Radisson" en konden zo naar de kamer (check-in begint om 15u). Het was inderdaad een hele mooie en grote kamer. We hebben die avond niet veel meer gedaan, we maakten broodjes voor avondeten en daarna gingen we een rondje wandelen met de honden. Ava en Michael gingen nog naar het zwembad en daarna namen we een douch en was het tijd om te gaan slapen want morgen gaan we weer verder en dan is het naar Keremeos voor 2 nachten voordat we weer naar huis gaan. Hier hebben we ook een "Inn" geboekt omwille van de rook.
Een paar selfies met "Lancelot", het vriendelijk paard op de ranch
De paarden op de ranch net buiten onze deur van de chalet
Tiny en Sadie bij de chalet
De slang in het water bij Green Lake
Nog een paar mooie zichten van Green Lake
Kleurige wolken onderweg naar 100 Mile House
Opeens kregen we regen en onweer, het leek wel avond in plaats van 14u
Op de terugweg van 100 Mile House naar Lone Butte
De hondjes waren lekker moe van het bezoekje bij Green Lake
Avond wandeling bij de chalet en ranch
Het mooie Lac Des Roches onderweg naar onze volgende verblijfplaats
Onderweg van Lone Butte naar Kelowna
Sadie voelde zich onmiddellijk thuis, haha!
Een paar bijhorende videotjes
We waren rond 7u wakker en zijn rond 8u opgestaan. We gingen ons ontbijt halen en mochten het mee naar de kamer nemen zodat we de honden niet alleen moesten laten (dat stond ook bij de regels van het hotel dat je de honden niet allen op de kamer mocht laten). Het ontbijt bestond uit een buffet met warme en koude opties. Er waren roereieren, hash browns en ontbijtworstjes en er stond ook een wafelijzer om zelf wafels te maken. Verder waren er muffins, donuts, mini strudels, mini muffins, mini cupcakes, mini cinnamon buns, appels, sinaasappel, een paar keuzes aan cereals, brood en natuurlijk verschillende fruitsapjes alsook koffie/thee. Ik had wat roereieren en ontbijtworstjes met toast, ik had ook een mini muffin en min cinnamon bun genomen. Verder nog een sinaasappel en een lekkere kop koffie. Michael en Ava hadden ook roereieren en wat worstjes, Michael had een paar donuts natuurlijk en Ava had een paar mini cupcakes en mini cinnamon bun. Het had goed gesmaakt! We zijn net voor 11u vertrokken en gingen richting Keremeos wat ongeveer anderhalf uur rijden is zonder te stoppen. Maar we zouden onderweg hier en daar natuurlijk wel even stoppen om de benen te strekken, te lunchen en dergelijke. Als we door Summerland reden zagen we mooie landschappen langs de weg. Ik kon zo wat foto's nemen vanuit de camper van deze zichten, dit zijn een soort "bluffs" denk ik. Heel mooi om te zien. Toen we in Penticton aankwamen, stopten we bij het "Penticton Channel". Dit een een soort natuurlijke lazy river met een stromende rivier. Ava en Michael hadden gedacht om misschien met zo'n grote opblaasbare band/float de rivier af te varen. Het is in totaal 7km tot aan het einde en duurt ongeveer 3 tot 4 uur, maar je kan ook halverwege ook afhaken en dat is zo'n 2 uur. Je kan daar bij "Coyote Cruises" van die grote floats huren. Het kost $20 CAD (12 euro ongeveer) per persoon voor een zo'n opblaasbare float en de busrit terug naar het beginpunt. Als je je eigen float hebt kan je ook de bus boeken ($10 CAD/6 euro) om terug te gaan, deze bus rijdt elke 15 minuten vanaf het begin, halverwege punt en eindpunt. Omdat we de honden niet konden meenemen op zo'n float hebben we besloten om het niet te doen en een stuk langs de rivier te wandelen en de floaters te bekijken wat ook leuk was om te zien.
Na de wandeling zijn we op ons gemakje wat gaan lunchen en gingen we rustig verder naar onze eindbestemming. Een stukje voor onze aankomst stopten we nog even bij "Yellow Lake" en dat was een mooi meertje. Daarna gingen we verder naar "Tree To Me Inn", we waren 15 minuten vroeger daar en even later kwam een dame ons vertellen dat de sleutels (in de vorm van een kaart) van de kamers in de brievenbus zat voor diegenen die vandaag zouden inchecken. Het restaurant is op zondag en maandag om 14u gesloten, dus er is niemand meer aanwezig. En inderdaad, we vonden in de brievenbus een gesloten envelop met onze naam erop en we kregen suite 6. Die dame vertelde ons ook dat we morgen om 8u naar het restaurant moesten gaan en daar aan het personeel vragen konden stellen in verband met betaling, ontbijt en dergelijke. Blijkbaar krijgen we een "$40 CAD/25 euro" ontbijt credit om in de bistro te gebruiken. We gaan het morgen in de ochtend navragen. De kamer was heel mooi, 2 slaapkamers, een badkamer, keuken en woonkamer. We maakten 's avonds broodjes en na het avond eten gingen Michael en ik nog met de honden wandelen daar in de buurt. Er was hier een rustige straat waar we konden wandelen, we liepen langs de boomgaarden en daar hingen ook druiven bij de omheining en die waren bijna rijp. We kwamen daar ook een klein windmolentje tegen waarop stond "Pin Cushion Country", een landbouwgebied bekend als Pincushion, gelegen tussen Keremeos en Olalla langs Highway 3A in de Similkameen-vallei van British Columbia. Hier hebben we wat foto's van genomen. Na onze wandeling hebben we wat TV gekeken, hebben we een douch genomen en zijn we gaan slapen.
Ik was rond 7u alweer wakker en ben ik mij gaan aankleden zodat ik de honden kon uitlaten. We hebben nog even rondgehangen in de kamer voordat Michael en ik naar de bistro gingen om na te vragen hoe het zat met ontbijt en betaling. De vriendelijke dame in de bistro wist ons te vertellen dat ze pas zouden afrekenen nadat we vertrokken waren en als de kamer degelijk achtergelaten was. Dus, ze nemen het van de credit card af waarmee we gereserveerd hebben en dat is prima! Verder wist ze ons ook te vertellen dat we voor $40 CAD/25 euro ontbijt mochten kiezen en als het totaal meer dan $40 was, moesten we het verschil betalen. Zo, dat is wel fijn! We kozen voor een "light breakfast" voor mij (2 eieren, 2 sneden brood en 3 stukjes spek) en 2 "pancake breakfasts" (3 pannenkoeken met fruit, slagroom, vers fruit en maple syrup) voor Michael en Ava. Dit ontbijt was iets van een $38 CAD/24 euro in totaal voor ons 3, dus we moesten niets bij betalen. We deden het in meeneem doosjes zodat we het op de kamer konden opeten met de honden. Ik had zelf koffie gemaakt want er was koffie op de kamer. We konden eigenlijk ook buiten op het terras zitten met de honden erbij, dan doen we morgen misschien wel. Na het ontbijt gingen we naar Osoyoos op zoek naar vers fruit en Michael wou daar ook nog gaan tanken. Als we bijna in Osoyoos waren zijn we ook even gestopt bij het mooie fenomeen van "Spotted Lake". De kleuren waren dit jaar wel extra speciaal, beetje meer blauwe cirkels deze keer...zo mooi! Vorig jaar was het meer gelig. Deze vlekken ontstaan omdat het meer rijk is aan verschillende mineralen, waaronder calcium, natriumsulfaten en magnesiumsulfaat. Tijdens de hete zomermaanden verdampt veel van het water in het meer, waardoor concentraties van deze mineralen de vlekken vormen en zichtbaar worden in het meer. Gedurende de zomer verschuiven de vlekken ook in grootte en kleur door verdere verdamping. Kleuren variërend van blauw tot groen tot geel verschijnen, afhankelijk van de minerale die aanwezig zijn in elke individuele plek. Hier hebben we wat foto's en videotjes genomen voordat we weer verder gingen. Michael ging tanken en daarna stopten we op de terugweg bij een paar fruitkramen om te zien of er wat degelijks te krijgen was. Als we dichter bij Keremeos kwamen stopten we bij Lidders Produce Market, daar waren we vorig jaar ook gestopt. We kochten daar een grote doos van zeker meer dan 10kg perziken voor $25 CAD (ongeveer 15 euro). Ik vond ook nog kersen en pruimen.
Na de wandeling zijn we op ons gemakje wat gaan lunchen en gingen we rustig verder naar onze eindbestemming. Een stukje voor onze aankomst stopten we nog even bij "Yellow Lake" en dat was een mooi meertje. Daarna gingen we verder naar "Tree To Me Inn", we waren 15 minuten vroeger daar en even later kwam een dame ons vertellen dat de sleutels (in de vorm van een kaart) van de kamers in de brievenbus zat voor diegenen die vandaag zouden inchecken. Het restaurant is op zondag en maandag om 14u gesloten, dus er is niemand meer aanwezig. En inderdaad, we vonden in de brievenbus een gesloten envelop met onze naam erop en we kregen suite 6. Die dame vertelde ons ook dat we morgen om 8u naar het restaurant moesten gaan en daar aan het personeel vragen konden stellen in verband met betaling, ontbijt en dergelijke. Blijkbaar krijgen we een "$40 CAD/25 euro" ontbijt credit om in de bistro te gebruiken. We gaan het morgen in de ochtend navragen. De kamer was heel mooi, 2 slaapkamers, een badkamer, keuken en woonkamer. We maakten 's avonds broodjes en na het avond eten gingen Michael en ik nog met de honden wandelen daar in de buurt. Er was hier een rustige straat waar we konden wandelen, we liepen langs de boomgaarden en daar hingen ook druiven bij de omheining en die waren bijna rijp. We kwamen daar ook een klein windmolentje tegen waarop stond "Pin Cushion Country", een landbouwgebied bekend als Pincushion, gelegen tussen Keremeos en Olalla langs Highway 3A in de Similkameen-vallei van British Columbia. Hier hebben we wat foto's van genomen. Na onze wandeling hebben we wat TV gekeken, hebben we een douch genomen en zijn we gaan slapen.
Ik was rond 7u alweer wakker en ben ik mij gaan aankleden zodat ik de honden kon uitlaten. We hebben nog even rondgehangen in de kamer voordat Michael en ik naar de bistro gingen om na te vragen hoe het zat met ontbijt en betaling. De vriendelijke dame in de bistro wist ons te vertellen dat ze pas zouden afrekenen nadat we vertrokken waren en als de kamer degelijk achtergelaten was. Dus, ze nemen het van de credit card af waarmee we gereserveerd hebben en dat is prima! Verder wist ze ons ook te vertellen dat we voor $40 CAD/25 euro ontbijt mochten kiezen en als het totaal meer dan $40 was, moesten we het verschil betalen. Zo, dat is wel fijn! We kozen voor een "light breakfast" voor mij (2 eieren, 2 sneden brood en 3 stukjes spek) en 2 "pancake breakfasts" (3 pannenkoeken met fruit, slagroom, vers fruit en maple syrup) voor Michael en Ava. Dit ontbijt was iets van een $38 CAD/24 euro in totaal voor ons 3, dus we moesten niets bij betalen. We deden het in meeneem doosjes zodat we het op de kamer konden opeten met de honden. Ik had zelf koffie gemaakt want er was koffie op de kamer. We konden eigenlijk ook buiten op het terras zitten met de honden erbij, dan doen we morgen misschien wel. Na het ontbijt gingen we naar Osoyoos op zoek naar vers fruit en Michael wou daar ook nog gaan tanken. Als we bijna in Osoyoos waren zijn we ook even gestopt bij het mooie fenomeen van "Spotted Lake". De kleuren waren dit jaar wel extra speciaal, beetje meer blauwe cirkels deze keer...zo mooi! Vorig jaar was het meer gelig. Deze vlekken ontstaan omdat het meer rijk is aan verschillende mineralen, waaronder calcium, natriumsulfaten en magnesiumsulfaat. Tijdens de hete zomermaanden verdampt veel van het water in het meer, waardoor concentraties van deze mineralen de vlekken vormen en zichtbaar worden in het meer. Gedurende de zomer verschuiven de vlekken ook in grootte en kleur door verdere verdamping. Kleuren variërend van blauw tot groen tot geel verschijnen, afhankelijk van de minerale die aanwezig zijn in elke individuele plek. Hier hebben we wat foto's en videotjes genomen voordat we weer verder gingen. Michael ging tanken en daarna stopten we op de terugweg bij een paar fruitkramen om te zien of er wat degelijks te krijgen was. Als we dichter bij Keremeos kwamen stopten we bij Lidders Produce Market, daar waren we vorig jaar ook gestopt. We kochten daar een grote doos van zeker meer dan 10kg perziken voor $25 CAD (ongeveer 15 euro). Ik vond ook nog kersen en pruimen.
Goedemorgen, ik ben wakker...haha!
Het ontbijt buffet van het hotel
Zichten onderweg van Kelowna naar Keremeos
Coyote Cruises waar je de channel float kan doen in Penticton
Een stop bij Yellow Lake langs Highway 3A
Aangekomen bij Tree To Me Inn
Druiven die we zagen tijdens onze wandeling in de buurt van de Inn
Leuk windmolentje langs de weg tijdens het wandelen bij de Inn
Een paar selfies tijdens het wandelen bij de Inn
We zagen ook een mooie lucht tijdens het wandelen bij de Inn
Het pannekoeken ontbijt voor Ava (Michael had hetzelfde)
Het "light breakfast" dat ik had besteld
Op weg naar Osoyoos stopten we bij Spotted Lake
Zichten op de terugweg van Osoyoos naar de Inn waar we verbleven
Yummy fruits at some of the fruit stands we stopped at
Fruits we bought to take home
Een paar bijhorende videotjes
We aten 's middags nog wat voordat we naar Lynn haar stacaravan gingen. Lynn is onze vriendin van de BC & Alberta Guide Dogs die Bridget heeft op dit moment. Zij heeft al jaren een stacaravan in Hedley wat toevallig maar een half uurtje van ons af is. Ze had ons vorige week uitgenodigd om langs te komen want zij zou daar de hele week zijn. Zo gezegd zo gedaan, natuurlijk heb ik haar een smsje gestuurd om te zien of ze daar was. Ze was daar en verwachtte ons in de namiddag. Als we daar aankwamen waren er nog een paar van haar vriendinnen daar (ook puppy opvoeders van de BC & Alberta Guide Dogs) die ik ook ken van toen ik Sadie trainde voor blindengeleidehond. Er waren maar liefst 7 labradors aanwezig, wat een gekkigheid! Lynn heeft daar een mooie stacaravan bij de rivier, je moet daar wat trapjes omlaag en kan dan lekker aan het water zitten. Het zag er prachtig uit en Ava genoot daar al zittende op een rots in het water. We kletsen een tijd met de dames, we dronken wat en kregen wat versnaperingen. Tegen het avondeten zijn we dan weer vertrokken richting ons verblijf. Het was een gezellig namiddagje en nu weten we ook waar Lynn haar stacaravan heeft. We hebben nog wat broodjes gegeten vanavond zodat we die niet meer mee naar huis moesten sleuren. We hebben ook al wat gesnoept van ons heerlijk vers fruit en dat had goed gesmaakt. Na het avondeten gingen we nog een wandelingetje doen met de honden en daarna was het weer tijd om te gaan slapen. Morgen op tijd op en dan maken we de rit naar huis.
We waren weer rond 7u wakker en zijn dan opgestaan, al wat dingen ingepakt die Michael in de camper kon zetten. Om 8u ging ik ontbijt bestellen en we zaten deze keer buiten op het terras in het zonnetje met de honden, het was rustig en we hadden het hele terras voor ons alleen. We hadden hetzelfde ontbijt als gisteren en dat heeft goed gesmaakt. De dame in de bistro vertelde ons dat we de kaarten van de kamers aan haar moesten afgeven als we vertrokken en eens de kamer later op de dag nagekeken is, wordt het bedrag afgehouden. Zogezegd zo gedaan en we zullen dat thuis dan wel zien als het van de creditcard wordt afgehouden. We waren rond 9u vertrokken en als eerste stopten we bij de Ashnola Bridge, een erfgoed in Keremeos. Het is zogezegd de toegangspoort tot het Cathedral Provincial Park en het recreatiegebied Ashnola. De Rode Brug is gebouwd door VV&E Railroad in 1909 en is 1 van de meest gefotografeerde locaties in de Similkameen-vallei. Het is naar het schijnt ook de laatste overdekte brug in West-Canada en blijft een belangrijke schakel voor mijnbouw en spoorweg erfgoed. Hierna gingen we verder en had iemand mij een tip gegeven om te stoppen bij Bromley Rock Provincial Park. Het was ongeveer een half uurtje rijden van die rode brug. Eens bij Bromley Rock Provincial Park zagen we dat daar in de buurt ook een camping is bij de rivier, dat gaan we zeker onthouden voor de toekomst.
Er was niet direct een pad naar de rivier toe, maar we zagen daar een soort pad naar beneden tot aan het water en hebben dat maar gevolgd. Het was maar kort, maar met redelijk wat losse zand en dan moet je een beetje voorzichtig zijn. Eens bij de rivier hadden we een prachtig zicht en er was een mooi zandstrand bij, wat een mooie plek! De rivier had laag water en ik denk dat je gerust naar de overkant kon wandelen door het water, omdat we niet te laat thuis wilden zijn hebben we hier niet te lang rond gehangen. Maar we hebben hier toch bijna een uurtje genoten langs het water. Hier willen we zeker eens terugkomen zodat we er hier een hele dag kunnen verblijven, lijkt ons een heerlijke plek op een warme zomerse dag. Misschien kunnen we hier wel een keer komen kamperen. We zijn daarna verder gereden en deze keer in 1 stuk door tot in Hope. Onderweg bij Manning Park was het vrij rokerig, dus daar zijn we niet meer gestopt en als we door de omgeving van Sunshine Valley reden was het nog wat erger met de rook door een actieve bosbrand daar. Highway 3 was vorige week ook gesloten vanwege deze bosbrand. Eens in Hope was er geen rook in de lucht en hebben we buiten bij een restaurant wat geluncht. Daarna was het nog een goed anderhalf uur rijden tot thuis en dat ging vrij vlot. We waren rond 14u30 thuis, het was niet te warm vandaag met zo'n 23 graden en er was geen rook in onze omstreken. Het was fijn om weer thuis te zijn, we brachten de spullen van de camper naar binnen (kleding, drinken, fruit, honden, etc...). We hebben die week nog wat wasjes gedraaid, gaan winkelen zodat ik wat kon koken want ik had niets meer in huis. En zo komen we weer aan het einde van de maand en ik denk dat ik jullie genoeg leesvoer gegeven heb!
We waren weer rond 7u wakker en zijn dan opgestaan, al wat dingen ingepakt die Michael in de camper kon zetten. Om 8u ging ik ontbijt bestellen en we zaten deze keer buiten op het terras in het zonnetje met de honden, het was rustig en we hadden het hele terras voor ons alleen. We hadden hetzelfde ontbijt als gisteren en dat heeft goed gesmaakt. De dame in de bistro vertelde ons dat we de kaarten van de kamers aan haar moesten afgeven als we vertrokken en eens de kamer later op de dag nagekeken is, wordt het bedrag afgehouden. Zogezegd zo gedaan en we zullen dat thuis dan wel zien als het van de creditcard wordt afgehouden. We waren rond 9u vertrokken en als eerste stopten we bij de Ashnola Bridge, een erfgoed in Keremeos. Het is zogezegd de toegangspoort tot het Cathedral Provincial Park en het recreatiegebied Ashnola. De Rode Brug is gebouwd door VV&E Railroad in 1909 en is 1 van de meest gefotografeerde locaties in de Similkameen-vallei. Het is naar het schijnt ook de laatste overdekte brug in West-Canada en blijft een belangrijke schakel voor mijnbouw en spoorweg erfgoed. Hierna gingen we verder en had iemand mij een tip gegeven om te stoppen bij Bromley Rock Provincial Park. Het was ongeveer een half uurtje rijden van die rode brug. Eens bij Bromley Rock Provincial Park zagen we dat daar in de buurt ook een camping is bij de rivier, dat gaan we zeker onthouden voor de toekomst.
Er was niet direct een pad naar de rivier toe, maar we zagen daar een soort pad naar beneden tot aan het water en hebben dat maar gevolgd. Het was maar kort, maar met redelijk wat losse zand en dan moet je een beetje voorzichtig zijn. Eens bij de rivier hadden we een prachtig zicht en er was een mooi zandstrand bij, wat een mooie plek! De rivier had laag water en ik denk dat je gerust naar de overkant kon wandelen door het water, omdat we niet te laat thuis wilden zijn hebben we hier niet te lang rond gehangen. Maar we hebben hier toch bijna een uurtje genoten langs het water. Hier willen we zeker eens terugkomen zodat we er hier een hele dag kunnen verblijven, lijkt ons een heerlijke plek op een warme zomerse dag. Misschien kunnen we hier wel een keer komen kamperen. We zijn daarna verder gereden en deze keer in 1 stuk door tot in Hope. Onderweg bij Manning Park was het vrij rokerig, dus daar zijn we niet meer gestopt en als we door de omgeving van Sunshine Valley reden was het nog wat erger met de rook door een actieve bosbrand daar. Highway 3 was vorige week ook gesloten vanwege deze bosbrand. Eens in Hope was er geen rook in de lucht en hebben we buiten bij een restaurant wat geluncht. Daarna was het nog een goed anderhalf uur rijden tot thuis en dat ging vrij vlot. We waren rond 14u30 thuis, het was niet te warm vandaag met zo'n 23 graden en er was geen rook in onze omstreken. Het was fijn om weer thuis te zijn, we brachten de spullen van de camper naar binnen (kleding, drinken, fruit, honden, etc...). We hebben die week nog wat wasjes gedraaid, gaan winkelen zodat ik wat kon koken want ik had niets meer in huis. En zo komen we weer aan het einde van de maand en ik denk dat ik jullie genoeg leesvoer gegeven heb!
Een bezoekje bij Lynn aan haar stacaravan bij de rivier
Onze laatste avond wandeling bij de Inn
De bistro bij de Inn
De rode Ashnola brug in Keremeos
Een bezoekje aan het mooie Bromley Rock Provincial Park
Erg rokering als we door Manning Park reden
En weer helder als we Chilliwack benaderen
Een bijhorend videotje
Foto's zijn Copyright by Ann Badjura tenzij anders aangegeven! Je kan me contacteren via email als je mijn foto's wil gebruiken. DANK BIJ VOORBAAT!
